TuckBook
Сказки на ночь
Агата і адважнае паведамленне
Агата вельмі сумуе па далёкай бабулі перад сном і шукае спосаб паслаць ёй свае абдымкі. З татам і маленькай драўлянай птушкай яна знаходзіць дарогу, па якой голас можа даляцець дадому.
✦ Страницы сказки
7 минут чтения
Агата і адважнае паведамленне
1 / 8
Агата прыціснула да шчакі маленькую драўляную птушку і так моцна ўздыхнула, што птушка ледзь не вылецела з далоні. На яе сіняй піжаме з жоўтымі зоркамі адна зорка ўжо хавалася ў складцы, другая выглядвала з-пад каўняра, а трэцяя, здавалася, таксама сумавала. «Тата, — сказала Агата, — я хачу абняць бабулю сёння. Не заўтра. Сёння». Бабуля жыла далёка, за многімі дарогамі і чужымі дахамі, а Агата была ў сваім пакоі, каля ложка.
Тата прысеў побач, паправіў ёй коўдру і не стаў казаць, што гэта немагчыма. Агата і сама ведала: калі б абдымкі ўмелі ездзіць у цягніку, бабуля даслала б іх цэлы вагон. Дзяўчынка павярнула драўляную птушку ў пальцах. Яе бабуля выразала птушку з гладкай галінкі, намалявала на крылцы тры чырвоныя кропкі і сказала: «Калі засумуеш, пакладзі яе побач». Агата паклала падарунак на падушку, але сум не сышоў. Ён сеў у грудзях, нібы круглы цяжкі каменьчык.
2 / 8
«Я прыдумаю, як данесці да бабулі мой голас», — вырашыла Агата. Яна стала каля зачыненага акна, склала далоні рупарам і паклікала: «Бабуля-я-я!» Голас стукнуўся ў шыбу, вярнуўся да яе і прагучаў крыху носам: «Агата-а-а!» Дзяўчынка насупілася. «Гэта ты, а не бабуля», — заўважыў тата. «Я ведаю», — сказала Агата. Яна яшчэ раз паклікала, але ў адказ зноў пачула толькі свой голас, нібы нехта маленькі сядзеў за шклом і дражніўся.
Тады Агата дастала з паліцы пустую кардонную трубку, што засталася ад вялікага аркуша паперы. Яна прыклала трубку да вуха, другі канец накіравала ўверх і прашаптала: «Бабуля, гэта я. Я цябе люблю». Потым пачакала. З трубы выкаціўся шоргат, а следам выпаў белы пухнаты шарык — пылінка, якая, відаць, жыла там даўно. Шарык прыляпіўся Агаце проста да носа. Яна скрыжавала вочы, спрабуючы яго разгледзець, і тата засмяяўся так ціха, што не пакрыўдзіў яе.
«Не смейся, — Агата таксама ўсміхнулася і зняла пылінку. — Трубка проста занадта кароткая». Яна агледзела пакой, быццам шукала даўжэзную вяроўку ад дома да бабулінага дома. Потым узяла аркуш, намалявала сябе з распасцёртымі рукамі, бабулю з вялікай усмешкай і паміж імі — чырвонае сэрца на тонкіх ножках. «Яно пабяжыць», — сказала яна. Агата склала аркуш самалёцікам і асцярожна пусціла яго ад ложка.
3 / 8
Самалёцік паляцеў нядрэнна: абмінуў кніжную паліцу, зрабіў важны паварот каля крэсла, а пасля прызямліўся тату проста ў валасы. Адтуль тырчэў адзін папяровы хвосцік, і тата стаў падобны да птушкі, якая забылася, што яна чалавек. Агата аж прысела ад смеху. Але самалёцік, вядома, не ведаў бабулінага адраса. Яна падняла яго з татавых валасоў, разгладзіла крыло і паклала на стол. «Ён можа застацца тут. Раптам яму захочацца адпачыць», — вырашыла яна.
Тата дастаў свой тэлефон, але пакінуў яго ў сваёй руцэ. На экране свяціўся маленькі значок мікрафона. «Ёсць яшчэ дарога для голасу, — сказаў ён. — Можна запісаць галасавое паведамленне. Яно не пойдзе пешкі і не заблытаецца ў маіх валасах». Агата паглядзела на тэлефон з недаверам. «А ён не забудзе мае словы?» «Калі націснуць вось тут, запомніць. А потым адправім бабулі». Дзяўчынка села прама, паклала птушку сабе на калені і кіўнула.
4 / 8
Тата націснуў на значок. Агата набрала паветра. «Бабуля, я...» І тут у яе жываце гучна забурчаў голад. Так гучна, што яна спынілася, а тата ледзь утрымаўся ад усмешкі. «Гэта не я сказала», — строга паведаміла Агата тэлефону. Яны праслухалі запіс. Спачатку пачулася: «Бабуля, я...», а потым — «бур-р-р». Агата захіхікала і сама папрасіла: «Давай гэты не дасылаць. Бабуля падумае, што я ператварылася ў трактар».
5 / 8
Яна хвіліну маўчала, гладзячы крылца птушкі. Потым сама выбрала словы: не самыя доўгія і не самыя разумныя, а тыя, што сапраўды хацелі выйсці. Тата зноў націснуў значок. «Бабуля, гэта Агата. Я паклала тваю птушку на падушку. Я сумую па табе і пасылаю табе абдымкі. Прыязджай, калі зможаш. А пакуль я буду цябе слухаць у сэрцы». Яна скончыла, паглядзела на тату і шапнула: «Адпраўляй». Ён паказаў ёй кнопку, і Агата сваім пальцам націснула на яе.
6 / 8
Пасля гэтага чакаць было цяжэй, чым цягнуць санкі па дыване. Агата ўладкавала птушку на падушцы, накрыла яе маленькім кутком коўдры, потым адразу вызваліла: «Не, птушкам пад коўдрай не падабаецца». Яна паслухала, як у калідоры рыпнуў падлогу, як у ванным пакоі капнула вада, як тата ціха гартаў нешта ў тэлефоне. Раптам ён падняў вочы. «Ёсць адказ». Агата падсунулася бліжэй, і тата ўключыў гук.
7 / 8
Спачатку пачуўся бабулін смех — такі, нібы ў кубак налілі некалькі маленькіх званочкаў. «Мая Агата, я твае абдымкі злавіла», — сказала бабуля. Потым яна заспявала калыханку, якую Агата памятала зусім маленькай: пра дарожку, што бяжыць ад акна да акна, пра птушку з трыма чырвонымі кропкамі і пра далоні, якія ўмеюць трымацца нават праз шмат дамоў. Бабуля спявала не хутка. Агата слухала, не варушачыся, і яе цяжкі каменьчык у грудзях зрабіўся лёгкім, як гузік.
8 / 8
Калі калыханка скончылася, Агата пацалавала драўлянае крылца і паклала птушку побач з сабой, не пад коўдру, а зверху, каб ёй было відаць пакой. Тата паставіў тэлефон на стол і прыхінуў дзверы, пакінуўшы вузенькую палоску святла з калідора. «Заўтра я намалюю бабулі не самалёцік, а цэлы цягнік», — прамармытала Агата. Яна яшчэ раз пачула ў памяці бабулін голас, сціснула край падушкі і заснула, а птушка з трыма чырвонымі кропкамі пільнавала побач.
После сказки Главная мысль и вопросы для разговора с ребёнком Отправить бабушке мысленный ночной привет.
Главная мысль
Отправить бабушке мысленный ночной привет.
Эмоциональная задача
Бабушка живёт далеко, и обычное объятие сегодня не достанет до её дома.
Вопрос для обсуждения
После чтения спросите ребёнка: какая часть истории была самой тёплой или смелой сегодня?
Вопросы после чтения
- Какая сцена понравилась тебе больше всего и почему?